Измислена емотивна објава промовира „крем“ за болки во грбот

Во ГОБ 8 Септември Скопје не постои „оддел за рехабилитација –  постоперативно закрепнување, фрактури на вратот на бутната коска, пациенти после мозочен удар“, каков што се споменува во објавата што ја рецензираме, а каде се тврди дека работи наводната „медицинска сестра Снежана Трајковска“, која исто така не постои

Рецензираме објава на социјалната мрежа Фејсбук во која се споделува фотографија и споделена е наводна лична приказна, која е сосема измислена, невистинита, со непостоечки ликови, со непостоечки доктори од кои за кои еден се тврди дека има 102 години – како и непостоечки оддели во ГОБ „8 Септември“. Сите детали се дадени во објавата со цел да се направи таа да изгледа премногу веродостојна, лична и луѓето да си помислат дека штом има толку многу детали, дека се работи за веродостојна приказна.

Но, ништо од тоа не е така. И има доволно елементи во текстот од кои се докажува дека тој не е вистинит. Дополнително, во склоп на објавата се споделува и наводна фотографија од „Снежана Трајковска и нејзиниот син“, но таа е направена со вештачка интелигенција, како што покажа проверката на „Вистиномер“. Огромниот текст гласи:

Ја веќе не молчам. Ги мразам. Тројца од Бугарија. И до крајот на животот ќе ги мразам. Му го скршија животот на мојот син. Се викам Снежана Трајковска. Имам 48 години. Дваесет и пет години работам во болница. Медицинска сестра. Почнав како болничарка на дваесет и три, сега сум главна сестра на смена. Градска општа болница „8 Септември“ во Скопје, оддел за рехабилитација  постоперативно закрепнување, фрактури на вратот на бутната коска, пациенти после мозочен удар. Лежечки болни што треба да се креваат, превртуваат, ставаат на нозе. Секој ден по дванаесет часа. Мојот маж се викаше Зоран. Си замина пред десет години. Си ги зеде работите, а синот го остави. Рече: «Имам 32, сакам да живеам». Замина во Битола. На почеток му телефонираше на Никола еднаш месечно. Потоа еднаш годишно. Последен пат зборуваа пред две години. Никола е мојот единствен син. Има 16 години. Втора година гимназија. По математика — четворки, по македонски — цврста тројка, ја сака англискиот. Навечер шета со другарчињата — компанијата се собира кај училишниот спортски терен. Игра на конзола, слуша музика што јас не ја разбирам. Обично шеснаесетгодишно момче. И тоа е најскапото што го имам. Живееме кај мама — во еднособен стан на Аеродром, Скопје. Тројца. Мама има 72. Пензија — 18.500 денари, половина оди на лекови. Колената и крстот ја болат наутро — до кујна оди пет минути, држејќи се за ѕид. Никогаш не се жали — само си ги масира рацете кога мисли дека не гледам. Од мојата плата стигнува за сметки, храна, облека за синот и бензин за старото «голф» од 1998. За повеќе — не. Но не ни треба. Му готвам појадок на Никола секое утро кога немам ноќна смена. Овесна каша со банана. Не ја сака овесната. Но ја јаде — зашто знае дека станав во пет за да му ја сварам. Шести февруари. Петок. Таа вечер Никола се враќаше дома од другар — играа на конзола. Обично вози градски автобус. Но следниот автобус — дури за дваесет и пет минути. Пеш низ паркот на Аеродром — околу дваесет. Побрзо отколку да чека. Во паркот го пресретнаа тројца. Не банда од сокак и не «свои од населба». Просто се најдоа таа вечер на исто место. Сите тројца — од Бугарија. Осум месеци работеа на градеж во Скопје: нов станбен комплекс од страната на Аеродром, кај булевар Србија. Живееја тројца во изнајмена соба на Автокоманда — поевтино отколку поблиску до центар, до објектот две постојки. После смена понекогаш влегуваа да испијат нешто во кафеана кај паркот. Таа вечер пешачеа низ паркот заедно. Сето ова излезе потоа, при апсењето. Еден од нив одеше со двајца другари по тесна патека. Никола не забележа и го закачи со рамо. Мина покрај него, се извини во одење, не се сврти. Тоа им беше доста. Почнаа да тепаат. Тројца на еден. Тој ми го раскажа сето ова подоцна — во соба, кога се освести. Го стигнаа и го удрија во грб одзади. Никола се сврти, виде тројца. Еден веднаш удри во лице — Никола падна на асфалт. Потоа почнаа со нозе. Еден удираше во гради, вториот — по грб, по крст. Третиот целеше во колена. Никола велеше дека го памти мирисот на нивната облека — зачадена, испотена — и како еден од нив се смееше меѓу ударите. «Мамо, не брзаа. Како да им се допаѓаше». За една минута нозете престанаа да се чувствуваат. Потоа главата. Потоа сè. Ми се јавија во десет. Бев на ноќна смена во болница — примавме двајца нови пациенти после операции, немаше доста болничарки, се задржав. Гласот во слушалката се претстави — инспектор Горан Николовски, СВР Скопје. Рече: «Госпоѓо Трајковска, вашиот син го најдоа во паркот на Аеродром. Хоспитализиран е во Универзитетската клиника за трауматологија. Состојбата е тешка. Дојдете побргу». Не памтам како возев. Памтам само рацете на воланот. И, вртејќи на булевар Јане Сандански, мислев: ако сега излетаам од лента — тоа нема да биде најстрашното денес.

Универзитетска клиника за трауматологија, ортопедија, анестезиологија и интензивно лекување. Реанимација. Ме пречека дежурниот хирург — доктор Александар Ристевски. Околу педесет години, сед, мирен. Зборуваше полека, јасно, за да го разберам секој збор. «Вашиот син доби повеќекратни повреди. Скршеница на двете нозе — десната бутна коска на две места, левата потколеница со поместување. Компресивна фрактура на два пршлена во слабинскиот дел — L2 и L3. Нагмечувања на внатрешни органи. Повреда на глава од среден степен». «Ќе биде добро? Ќе преживее?» «Да. Првата операција веќе ја направивме — ставивме завртки и шипки во слабинските пршлени, стабилизиравме. Но, госпоѓо Трајковска, морам да бидам искрен. Со вакви повреди на ’рбетот и на двете нозе… дури и ако општата состојба целосно се поправи, самостојно да оди најверојатно нема да може. Сериозен невролошки дефицит. Со голема веројатност — инвалидска количка. Можеби — за многу долг период».

Излегов од болница во четири наутро. Седнав на клупа пред влезот. И плачев. Првпат по дваесет години. Како дете. Се задушував, го бришев лицето со ракавот на јакната. Покрај мене минуваа болничари, лекари, гледаа во мене и ги тргаа очите. Никој не пристапи. Правилно. Што да ти каже тука? Се обвинував себеси. Не отидов да го земам после играта кај другарот. Петок — можев да се сменам со колешка, да дојдам, да го качам во кола. Обично си одеше сам, има шеснаесет, има другарчиња. Но таа вечер требаше да дојдам. Во шест наутро му се јавив на Зоран. Три повици — и отсече. Напишав СМС: «Никола е во реанимација после напад. Клиника за трауматологија, Скопје». Прочита. Не одговори. Повеќе не му се јавив. Три ноќи не спиев. Наутро доаѓав во болница, си одев на полноќ. Никола лежеше во реанимација, без свест. Околу него — цевки, апарати, монитори. Седев до него и му ја држев раката. Беше ладна. Мама доаѓаше секој ден. Автобус од Аеродром, со термос чорба. Го ставаше во ноќната комода, седнуваше до Никола, му ја мили раката. Не зборуваше ништо. После еден час си заминуваше — молчешкум, за да можам да бидам сама со синот. На четвртиот ден полицијата уапси двајца. Горан Николовски се јави и рече дека има снимка од камера на пристапот кон паркот и ДНК на облеката на Никола. Двајцата признаа, третиот го бараа. Слушав и молчев. Во тој миг ми беше сè едно. Мојот син лежеше без чувство во нозете. На петтиот ден Никола го префрлија од реанимација во општо одделение — состојбата се стабилизира. Истиот ден во болница дојде Билјана. Билјана Стојановска — колешка од смена, главна сестра, 55 години, работиме заедно од 2009. Ми донесе термос чорба — ја сварил мажот ѝ. Седна до мене во ходникот. Праша како е Никола. Ѝ раскажав. За ’рбетот. За тоа што велат лекарите — количка. Билјана молчеше. Потоа рече: «Снежана. Пред две години татко ми падна од скала на нива крај Неготино. Грб. Лекарите рекоа — крај, парализа. Преку еден познат најдов професор. Ортопед. Има сто и две години. Сама не верував дури не видов како оди. Татко ми после два месеци пак работеше на нива. Јави му се на тој професор. Земи пенкало». Ми го диктираше бројот. Проф. д-р Петар Јовановиќ. Сто и две години. Ортопед од Скопје. Најстариот ортопед во земјава. Седумдесет години оперираше коски и зглобови. Сè уште прима во мала куќа во Црниче, под Водно — таму каде што обичните лекари веќе не се задржуваат. Формулата на кремот ја собрал сам — не од кабинет на фармацевтска фирма, туку од случаи што хирургијата ги пишувала како безнадежни. Сто и две. Го слушнав бројот и за миг се посомневав. Мојот син не е музејски експонат. Но Билјана ме погледна и рече: «Снежана. Татко ми после овој крем ја измина целата нива. Има седумдесет и осум. Јави се». Се јавив истата вечер. Зборував триесет секунди — Никола, 16, го претепаа во парк на Аеродром, нозе, грб, количка. Јовановиќ слушаше. Гласот беше тивок, рамен, без брзање. Потоа рече: «Госпоѓо Трајковска, ќе бидам во клиниката утре попладне. Земете од лекувачкиот лекар копии од рендгените — како за второ мислење». На седмиот ден Никола првпат се освести. Истиот ден Горан Николовски се јави и рече дека го уапсиле и третиот. Снимки, ДНК, признанија. Суд за четири месеци, ќе бараат максимална казна со последователно протерување и забрана за влез во Северна Македонија. Јовановиќ дојде во четврток. Сто и две години. Во обичен сако наместо мантил. Прав грб. Без стап. Сам ја отвори вратата од собата и дојде до креветот како подот да нема никаква претензија кон него. Го прегледа Никола. Копиите од рендгените ги донесов од ординација — Ристевски ги издаде без прашање, за «второ мислење». Јовановиќ ги гледаше снимките четириесет минути молчејќи. Рацете не му трепереа. Потоа седна до мене во ходникот. «Госпоѓо Трајковска. Ништо нема да ветам. Но ќе се обидам да направам сè што можам. Ми треба вашата доверба — ништо повеќе. Официјално во протоколот на клиниката не можам да се мешам — јас тука не работам. Но ќе ви дадам крем. Вие ќе му го мачкате на Никола сами. Наутро и навечер. На крст, на бутови, на колена. На персоналот од одделот не мора да му се знае». Од чантата извади мало тубиче. Крем. Бел, без врескава етикета. «Ова е моја формула. Седумдесет години стоев крај ортопедска маса во Скопје — фрактури на бутна коска, искршени колена, ’рбети после падови и несреќи, зглобови што колегите ги нарекуваа крај. Она што ножот веќе не го враќа, го барав поинаку. Четириесет години го собирав составот. Активни компоненти — босвелија, куркумин, глукозамин, хондроитин и уште неколку соединенија. Формулата не го гаси воспалението. Го запира уништувањето на сврзното ткиво и ја активира регенерацијата — на коска, на зглоб, на лигаменти. Тенка слой. Двапати на ден. Наутро и навечер». Се согласив. Истата вечер му го намачкав првиот слој — после вечера, на крстот и на двете нозе. Од утрото почнавме редовно мачкање. Првите две недели од терапијата — речиси ништо. Лежеше и гледаше во таванот. Понекогаш плачеше. Не зборуваше. На третата недела — првпат мрдна прст на десната нога. Сестрата извика. Дотича Ристевски. Гледаше во мониторите и молчеше. Потоа рече: «При вакви повреди на ’рбетот ова не би требало да се случи». Четврта недела. Го свитка коленото. Прво десното, потоа левото. Слабо, но го свитка. Јовановиќ доаѓаше еднаш неделно. Останатите туби ги праќаше со курир, свежите рендгени му ги испраќав на телефон. Шеста. Седна во кревет. Сам. Првпат од приемот — без ремени, без електричен кревет, без сестра под пазувите. Просто се потпре на раце, го крена трупот и седна. Половина минута седеше со затворени очи. Потоа ги отвори — и се насмеа. Прва насмевка за месец и пол. Осма. Стана на патерици. Мина три метри до прозорец. Лекарот-рехабилитатор ме замоли да излезам од соба — «мајко, не засекувајте». Стоев преблиску и го следев секој чекор, подготвена да го фатам ако се заниша. Не можеше да учи да паѓа додека сум до него. Излегов во ходник и слушав како оди. Секој удар на патерицата од под. Десетта. Одеше по ходник со стап, но сам. Наутро — вежби во сала за рехабилитација. Првпат по два месеци се насмеа на глас — навечер, кога му раскажав нешто за Билјана. Дванаесетта. Јовановиќ ги тргна ограничувањата. Никола трчаше во салата — кратки отсечки по право, потоа со вртења. Неколку дена потоа првпат излезе во парк со двајца другари. Просто отиде до старата клупа, поседе таму еден час. Обична вечер на обичен тинејџер. Таа вечер, после прегледот на Никола, Јовановиќ ме погледна и рече: «Госпоѓо Трајковска. Колку години сте во болница?» «Дваесет и пет». «Имате хернија во вратниот дел и деформација на дисковите во слабинскиот. Се гледа по тоа како ја вртите главата и како станувате од стол. Десното рамо е повисоко од левото — компензација за крстот. Дваесет и пет години кревање лежечки болни, наведнување над кревети, дванаесетчасовни смени на нозе. Телото секоја смена го паметело. Имате петнаесет минути?» Седнавме во празна соба. Ми го прегледа грбот, го опипа ’рбетот, постави неколку прашања. Потоа рече: «Кај вашиот син ’рбетот се поправа побрзо отколку што вашиот се крши. А вашиот се крши веќе петнаесет години — просто не сте забележале. Уште три години ваква работа — и ќе ви треба операција. Ако сакате да го избегнете тоа, почнете курс денес. Истиот крем, шема за возрасен. Пет недели. Една молба — ако помогне, кажете им и на други. Така формулата нема да исчезне». Се согласив. Почнав истата вечер. Првите десет дена — ништо. Не паничев: и кај Никола првите две недели беа тиви. Но секое утро пак станував и чекав — можеби денес крстот нема да се разбуди заедно со мене. Не денес. Значи утре. На четиринаесеттиот ден станав наутро — и се фатив дека не го направив движењето што го правев секое утро десет години. Истото — со рака да се потпрем на узглавје, да го наведнам трупот, три секунди да почекам дури не пушти крстот, па тогаш да станам. Станав одеднаш. Како на триесет. На дваесет и првиот ден се наведнав да ги врзам врвките. Обично седев на стол. Тој ден — се наведнав стоејќи. Грбот не се јави.

До крајот на петтата недела курсот беше завршен. Грбот не болеше. Рамената стоеја рамно. Утринска вкочанетост немаше. Четири и пол месеци после нападот — суд. Основен кривичен суд Скопје. Судница 3. Ние со Никола на првиот ред за оштетени. Обвинителка — жена околу педесет години, деловна, точна. Обвинетите — тројца, на клупата за обвинети, под стража. Постариот Бугарин — дваесет и три — не ги креваше очите. Другите двајца гледаа во под. Обвинителката зборуваше два часа. Покажуваше снимка од камера. Сведочења. Медицински наоди. Фотографии на Никола на седмиот ден после нападот — сини нозе, апарат за дишење. Бараше преквалификација на делото — од тешка телесна повреда во обид за убиство. Судијата ги прелистуваше списите и запишуваше.

Потоа му даде збор на Никола. Никола стана. Сам. Без стап, без патерици. Мина дванаесет чекори од нашата клупа до говорницата. Судијата го гледаше и молчеше — во списите стоеше наодот од првата недела дека момчето «со голема веројатност ќе остане во инвалидска количка». Никола зборуваше четири минути. Мирно. Без излишни емоции. Раскажа како случајно го закачил со рамо. Како го стигнале. Како првиот удар дошол одзади, во грб. Како паднал. Како продолжиле да тепаат кога веќе не можел да се брани. Пресудата беше тврда. На постариот од тројцата — дваесет и три години — дванаесет години затвор, после издржаната казна протерување од Северна Македонија и забрана за влез. На вториот, дваесет и еден година — десет години со истото протерување. На третиот, дваесет години — девет години и протерување. Додека судијата ја читаше пресудата, јас гледав во Никола. Тој не гледаше кон клупата на обвинетите. Гледаше во часовникот над вратата. Излеговме од зградата на судот во четири попладне. Беше ладно. Никола ја крена јаката на јакната, се сврти кон мене и рече: «Мамо, утре да одиме на вратила во парк? Сакам да пробам да се затегнам». Рече рамно, како за нешто што се подразбира. Го прегрнав. Силно. Грбот не се јави со болка првпат по десет години.

Никола се врати во гимназија — прво внимателно, на неколку часа на ден, потоа во нормален ритам. Навечер пак шета со другарчињата — истиот училиштен терен, истото училиштно двориште. Со него одиме на вратила трипати неделно. Првиот пат се затегна еднаш и рече — «мамо, можев». Сега — седум пати. После она што се случи пред половина година, сè можеше тука да заврши. Не заврши.

Една недела откако животот почна да се враќа во нормален ритам, отидов кај Јовановиќ. Сакав да прашам една работа. Седевме во неговиот мал кабинет во куќата во Црниче, под Водно, каде што сè уште прима. На ѕидот — црно-бела фотографија: тој самиот, млад ортопед крај операциона маса во Скопје, потпис со молив долу. «Професоре. Ако вашата формула така работи — зошто ја нема по аптеки? Зошто не се знае за неа?» Јовановиќ едвај се насмеа. Во сто и две се насмевнува така, како веќе да нема каде да се брза. «Госпоѓо Трајковска. Лани кај нас дојдоа претставници на една од најголемите фармацевтски компании од САД. Долетаа нарочно во Скопје — тројца адвокати и комерцијален директор. Понудија два милиони долари за формулата. Услов еден — ние им го предаваме патентот, а формулата тие ја затвораат во сеф. Токму така. Не ја продаваат, не ја произведуваат, туку ја тргаат засекогаш. Причината е проста: човек кому зглобовите му се поправаат за неколку недели е изгубен клиент за цел живот. Фармацевтските фирми заработуваат додека ние боледуваме. Здрав човек не им треба. Ние одбивме. Да се бевме согласиле — вашиот Никола ќе седеше во количка. А вие за една година веќе не ќе можевте да излезете на смена. Формулата не се продава. Затоа вашиот син пак шета со другарчињата». Билјана Стојановска, 55, главна сестра, работиме на иста смена. Грб, врат, лево колено. После пет недели курс — пак ги зема најтешките лежечки болни без да бара помош. Таткото на Билјана, 78 години, падна од скала на нива крај Неготино пред две години. Два месеци после почетокот на курсот — пак работи на нива, на пролет ја кастреше лозата на три реда. Драган, болничар на нашиот оддел, 51 година. Рамена и крст после дваесет години со каталки и кревање лежечки болни. После пет недели курс — пак влече сам, не им препушта на младите. Мама, 72, живее со нас. Триесет години костење во зглобовите. Наутро до кујна одеше пет минути, држејќи се за ѕид. Два месеци после почетокот на курсот — сама слегува по леб, рацете престана да ги трие. Доктор Ристевски — истиот хирург што ми рече «инвалидска количка» — сам ми пријде во ходникот кога Никола веќе одеше со стап. Праша директно: «Што му ставате?» Му раскажав. Ристевски ислуша молчејќи, па побара контакт од Јовановиќ. За својата мајка — има 71, артроза на колк. После два месеци — шета со внуците во Градски парк по еден час.

Јас не земам пари од Јовановиќ. Го пишувам ова затоа што она што го видов со свои очи — не може да се молчи. Ако на мојот син — кого во приемен оддел го внесоа во реанимација со прогноза «веројатно количка за долг период» — му ги вратија нозете и обичниот живот. Ако мене — сестра со дваесет и пет години крај болнички кревети и десет години болка во грб — ми го вратија телото што не памти што е утринска вкочанетост — тогаш вашиот грб не е покорумпен од мојот. Ако ве болат колена. Ако ве влече крст. Ако рацете или рамената престанаа да слушаат. Ако веќе ви рекле «операција» или «количка». Ако на лекови и прегледи веќе ги дадовте парите што ги собиравте со години. Не чекајте.

Не чекајте да стане полошо. Не чекајте утрото кога од стол нема да станете без помош. Подолу — сино копче «Дознај повеќе». Притиснете. Оставете име и телефон. Курир на професор Петар Јовановиќ ќе ви го донесе кремот за два-три дена. Плаќање при прием — ги давате парите кога пратката е веќе во ваши раце. Без аванс, без картички. Низ цела Северна Македонија. Пред половина година мојот син лежеше во реанимација без чувство во нозете. Вчера се затегна на вратила седум пати. Ако ви велат дека за вашите зглобови веќе е доцна — не верувајте. Ако формулата го крена на нозе шеснаесетгодишно момче со скршеници на ’рбет и на двете нозе и мене после дваесет и пет години крај болнички кревети — ќе ве крене и вас. Со почит, Снежана Трајковска, 48 години, медицинска сестра, Аеродром, Скопје, Северна Македонија.

Во склоп на објавата има фотографија, но на неа не се наоѓаат вистински ликови, туку ликови генерирани со помош на вештачка интелигенција. Наспроти наведеното во објавата, нема медицинска сестра Снежана Трајковска во ГОБ „8 Септември“, а нашите проверки покажаа дека постои медицински работник со тоа име и презиме, ама се работи за докторка, а не за медицинска сестра. Ова укажува дека се манипулирало со имиња и презимиња на постоечки здравствени работници, но се изнесени куп невистини за нивните позиции, како и постојат печатни грешки во објавата карактеристични за вештачка интелигенција кои доловуваат дека се работи за дезинформација односно измислена приказна.

Сајтот за проверка на вакви содржини Sight engine, го потврдува ова. Фотографијата во склоп на објавата, ја проверивме во оваа алатка и добивме резултат дека се работи за содржина креирана со вештачка интелигенција со веројатност од 99 проценти.

Самото тоа што се презентира една толку детална приказна, а за неа се користи лажна фотографија, е знак дека нешто во веродостојноста на приказната не е во ред. Кога почнавме да ги проверуваме фактите, добивме информација дека во ГОБ „8 Септември“ воопшто не постои оддел каков што е наведен во објавата што ја рецензираме – тој е измислен! Измислено е и дека „постоел доктор во Македонија што имал 102 години“ – Петар Јовановиќ од Скопје, таков доктор не постои .

Во објавата се злоупотребува и етничка припадност, односно се тврди дека детето на фотографијата (креирана со вештачка интелигенција) било нападнато од двајца Бугари. Има премногу детали за населбата, околностите и кога ги пребаравме во дневните билтени на МВР не добивме никаков резултат.

Исто така, во објавата се промовира крем за проблеми кои ги имаат голем број на пациенти во Северна Македонија, така што промоцијата на какви било препарати, со лажни тврдења и факти во нив, со невистинито рекламирање остава сомнеж за нивната делотворност, но исто така и креира состојба во којашто постои опасност по јавното здравје, бидејќи пациентите со големи здравствени проблеми може да се откажат од современата традиционална медицина и да поверуваат и да се ослонат на непроверен крем рекламиран со помош на невистини и измислици, за кој се даваат невистинити и сосема невозможни медицински тврдења дека од него парализиран човек во количка станал и почнал да оди.

Забележливо е и дека се прави раздор во поглед на аптеките, што е класична тактика кога се продаваат вакви препарати, бидејќи невистинито се тврди дека фармацијата има само лукративни мотиви, а не мотиви луѓето да оздрават, што секако е невистина, бидејќи со помош на препарати и лекови од фармацевтската индустрија секојдневно се спасуваат и продолжуваат човечки животи, се намалуваат болки за одредени дијагнози и се третираат истите. Но, кога човечкото здравје ќе падне во рацете на некој што не е медицински образован, а кој споделува невистинити неверодостојни тврдења кои се медицински, тоа е опасно за јавното здравје и за пациентите коишто имаат сериозни дијагнози.

Деталниот преглед на самиот текст исто така укажува на реченични конструкции коишто не соодветствуваат на македонскиот јазик туку се правени со вештачка интелигенција каков што е следниот пример „не засекувајте“.

Стана на патерици. Мина три метри до прозорец. Лекарот-рехабилитатор ме замоли да излезам од соба — «мајко, не засекувајте».

Ваквото изразување е неприродно за реална комуникација.

Исто така, невистинито се тврди дека „фармацевтска компанија од САД понудила на 102-годишниот иноватор и доктор од Македонија да му плати 2 милиони долари за да им биде предадена формулата и да биде заклучена во сеф“. Ова е измислица, но не е со наивна цел – туку е со цел да се создаде анимозитет кон фармацијата и да се наметне дезинформација дека таа не сака луѓето да се излекуваат туку сака да ги крие „делотворните“ препарати. Нема име на компанијата од САД, зашто таа не постои.

Исто така во ГОБ „8 Септември“ Скопје не постои „оддел за рехабилитација – постоперативно закрепнување, фрактури на вратот на бутната коска, пациенти после мозочен удар“, каков што се споменува во објавата што ја рецензираме, а каде се тврди дека работи наводната „медицинска сестра Снежана Трајковска“, која исто така не постои.

Поради сите горенаведени факти објавата што ја рецензираме ја оценуваме како невистина.

Сите коментари и забелешки поврзани со овој и другите написи на Вистиномер, барањата за корекции и појаснувања, како и предлозите за проверка на изјавите на политичарите и ветувањата на политичките партии, можете да ги доставите преку овој формулар